در گویش اصفهانی کلمه « آباد » وقتی که به عنوان پسوندی برای نام یک مکان به کار میرود ،

برای « الف » به جای « مد » ، اِعراب « کسره » به شکل « اِباد » (ebad) به کار میرود .

به عنوان مثال :

حسن آباد   =  حسن اِباد  = (خوانده میشود) حسنه باد   hasanebad

تقی آباد     =   تقی اِباد   = (خوانده میشود)   تقیه باد  taghiebad   

خاتون آباد   =   خاتون اِباد  = (خوانده میشود)  خاتونه باد   khatoonebad

بید آباد       =   بید اِباد      = (خوانده میشود)  بیده باد   bidebad    

عباس آباد  = عباس اِباد   = (خوانده میشود) عباسه باد abbasebad

و حتی در برخی موارد « الف » و « کسره » نیز خوانده نمی شود . و فقط به شکل « باد » (bad) خوانده میشود .

رحیم آباد   = رحیم اِباد   = (خوانده میشود) رحیم باد    rahimbad 

* البته برخی کلمات خود نیز در گویش اصفهانی دچار تغییر در اعراب میشوند .

مثال :

حِیدَرآباد   =  ( فتحه بر الف و کسره بر دال)  حَیدِراِباد  hayderebad

نَجَف آباد    = ( کسره بر ن و ج )  نِجِف باد  nejefbad

رَحمَت آباد  = ( کسره برم )  رحمِت اِباد  rahmetebad

فَرَح آباد   =   ( ر ساکن میشود )  فرحه باد   farhebad